گرگ و میش است

می نشینیم روی باران تاب می خوریم

( ای دل غافل ! )

                                سیم ها کلاغ ... چی ؟                                                            

پدر هم مگر تمام می شود ؟ الو ؟

( جاده نبود خودرو

رفت تا ته دره

افتادم به روز بعدی      پرت ! )

باید زنگ بزنم ببینم بلیت هست

شما را هم رزو کرده ایم

نگران ؟   اصلن !

همه می روند     دیر یا زود   ( کجا ؟ )

او نیست توی آینه من ایستاده ام     یعنی چه ؟

آرام باش پسرم ... سیاه ؟

توی بغچه هامان همیشه پیدا ... بریم  ؟

برف دارد برای خودش می بارد

دارم برای خودم

اوهوی !

با توام پهلوان خُل !

این توپ کهنه را کول گرفته

از این قرن به قرن ِ دیگر می کشی که چی ؟

سوتش کن  توی دهان ِ این سیاه چاله ها وُ خلاص !

دیدم که توی شیب افتاده ام    یکهو !

مهمان دار ِ ترش رو

شکلات پخش می کند

اتوبوس می غرّد

سر ِ هر پیچ یک نفر از من جدا می شود   می کنَد

می زند به کوه وُ کمر     به سرم                                          

درد می کشم ( دارم )

داد می زنم !

کی می رسیم پس ؟

گیرم که تونل

آخر این همه دراز     این قدر تاریک !؟

در باز ست

دهانی که حرفش این

                        این

                        این

                        این خانه از زخم هم عمیق تر

                                      ( پیش می رویم  )

در زهدان ِ مادرم دارم خون می خورم

پسرم که از من بزرگ تر

برای پدربزرگش اشک ...

چای   خرما     صدای عبدالباسط

صبر    صبرتان بدهد !

در کاسه ای به این کوچکی

دریای به این بزرگی !؟

شهرزاد ِ سپید گیسو ( مادر )

هزار وُ یک شب ِ دیگر ... دارد ؟

یک پَر ِ لیمو به دهان بُرد وُ همین که نیم پا رفتم وُ برگشتم

دیدم ... ای دل غافل !

قصه به این خوبی هم شاه زمان را باز نمی دارد

ادامه اگر می دهیم      در ؟        بسته نمی شود

می روند وُ می آیند باز

میان این همه گاهی

آن که حواسش بیشتر

بی هوا می لغزد درون حفره ای مخفی

و ضجه ای که بلند      می شود همه گیر                               

گیر کرده بیخ گلویم

حتم دارم که حرف نیست

صدایش زدم هر چه بر صورتم چنگ

لبش وانشد لااقل بگوید : نکن !

این چه کاری ست ؟

توی آشپزخانه زن ها کار

می کنند آتشی به پا وُ آب می ریزند

همه سیر می شوند اِلا همین یکی

( زمین را می گویم )

منتظریم آن که از دور   خیلی     بیاید

فرود که آمد

بیست ساله در نی نی چشمانش اسب ها را رام

دست مرا بگیر برادر !

همه این جا به گل نشسته ایم  خواهر  !

برای این آمبولانس که از سردخانه       راه باز کنید!

به خانه خوش آمدی پدر

این ماسک چیست که بر چهره ات کشیده ای ؟

مهمان توییم   بفرما  چرا نمی زنی ؟

بلند شو !

بخند !

در حیاط خانه موج می زند دریا

دیدم که دستی درآمد از آستینم     کوبید بر سرم

داشتم به خلسه می رفتم

بیدارشدم    به نگاهی که دخترم  !

از این جا کوچ

برویم روی صحنه ای که باید        همه می روند !                  

چیز عجیبی ست آب !

این کودک ِ بی قرار دارد این جا سرسره بازی می کند

روی این پوستی که دیگر

هیچ سرانگشتی را به جا نمی آورد     نمی تواند

بوی کافور می گیرد کفن      خداحافظی

چه قنداق پیچ ِ قشنگی !

( جاده نبود چاه

می آمد با ادای رَحِم

شکلکی که پدر را برد )

این رسم ِ قدیم است

باید برای قربانی سنگ تمام بگذاریم

حالاست که این شکم باره از عزا دلی درآورد

بیا ! بگیر ! بخور !

این لقمه هم گوارایت !

شما که در این مراسم حضور ندارید

انگشت روی همین سطر بگذارید ... الفاتحه !

این شاخه را بهار دوباره آیا صدا می زند ؟   ( کی ؟ )

کنار شمایم

زاری    نکنید  !

دارم دست    می کشم بر سرتان     نمی بینید ؟

نه می بینند نه می شنوند  ... عجبا !

همین بود پس ... ها !

حالا برای هر پنج شنبه ای که از راه می رسد

دسته گلی باید

من تخم گیاهی هستم که توی همین باغچه (  این کاغذ  )