غزاله حسین زاده

 

      دست کودکی ام را گرفتم و به خیابان دویدم

      بی آنکه بدانیم فریاد زدیم : آزادی

      هفت سالگی ام خط های سرخ کشید بر درس های کتاب فارسی

      شب نامه های بسیار بر دیوارهای شهر چسباندند

      از پله ها و راهروها گذشتی به ملاقات خویش

      یک پنجره یک گوشی

      و ساعت مچی تو غرامت تیربارانت

      با صدای انفجار برخاستیم

      خاطراتمان را زیر چرخ های تانک جا گذاشتیم

      و از آن پس خیابان نبود    

       تنها خانه بود و خون

      بی چرخ خیاطی من

      که تکه هایش ترکش عاشقانم شد

      و آنگاه مردی که عاشقش بودم

      فریاد زد:پاهایم کو؟

      مردانی یاد دست های مرا بر شال گردن هایشان بوسیدند

      و انتظار آمد و رفت

      روز بازگشت ای کاش رقصیده بودم

      اکنون  اما

      هر شب

      در بستری از شعرهای هزارساله ی همسرم می خوابم

      و صبح در جواب بوسه اش خواهم گفت:

                                                        عزیزم من مرده ام مرا تشییع کن