مازیار عارفانی

خندیدنش

سرود صبحگاهی پادگان چمخاله است

 در یک صبح بهاری که نیلوفران روی مردابِ پهلوی پست مهمات روئیده اند

در مینی بوس لنگرود به شهسوار

دختر دانشجویی ست که از آینه دزدکی به من نگاه می کند

در ایستگاه شهسوار یک پژوِ 206 منتظرش بوده است

سلام سلام بلند می شود دور و برم

سیگارهای تعارفی می ریزد روی میز

علی گربه ی حشیش فروش در قهوه خانه مرده است

و دیگر کسی نمی خواند از حفظ    بوف کور را

می ترسم

لکاته ای را که گم کرده ام

فقط در چشم های او می شود پیدایش کرد

                                         بیرونش کشید

                                        و وقتی دوباره خمار شد

                                               لکاته را به چشم هایش پس داد

به نعلبکی نگاه می کنم

زن چینی می رقصد

سیگارهای جیره بندی شده می روند توی جیب ها

کیف می رود روی شانه ام

می روم خانه ی پدری

ایوان را کوبیده اند

به جایش اتاقی ساخته اند

کوچکترین بچه در اتاق را وا می کند

در که بسته می شود

چشم هایم را بسته ام

نسیمی خنک می وزد و خوابم می برد

در اتوبوس شهسوار به تهران

نگران پرواز تهران به دبی

بغل دستی خودش را می چسباند به بازوهام

سرش را در پستان هام فرو می برد

راننده صدای ضبط را بالا می برد

بلند میشوم

باید موهایم را بلند کنم که باد از میانش بگذرد